ประสพการณ์ผ่าตัดเนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและกระดูกสันหลัง ตอนที่ 1

ไดอารี่ย้อนหลัง โดยเนื้อหาทั้งหมดได้นำมาจาก facebook ของอุ้มเองค่ะ

 

วันที่ 15 สิงหาคม 2553

หลายครั้งที่เรานั่งดูโฆษณาประกันชีวิต เราเองมักจะรู้สึกสงสาร

และคิดว่ามันคงไม่เกิดกับเรา

 

หลายครั้งที่เรานั่งฟังใครคนนึงเล่าเรื่องราวของเค้าว่าเค้าได้ผ่านพบอะไรมาบ้าง

เราก็ได้แค่รู้สึกเห็นใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

หลายครั้งที่เราเคยได้ยินว่า "ไม่เกิดกับตัวเอง ไม่รู้หรอก" แต่ในตอนนั้นเรารู้สึกได้อย่างมากก็เห็นใจ เสียใจ  แต่มันก็ไม่ได้สัมพัสความรู้สึกตรงนั้นจริงๆ

 

ช่วงบ่ายวันนี้ อุ้มมีความรู้สึกหลายๆอย่างเกิดขึ้นกับอุ้ม ทั้งกังวล ทั้งดีใจ ทั้งตกใจ และเสียใจ อยากจะให้เรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้เป็นความฝันแบบ inception

แต่...มันเป็นเรื่องจริง

 

อย่างแรกที่รู้เรื่องคือ...

เอาโทรศัพท์ไว้ไกลๆตัว เพื่อจะได้ไม่ต้องโทรหาคนอื่นจนวุ่นวายไปหมด

 

อุ้มเริ่มมีอาการชาครั้งแรกเมื่อประมาณปีที่แล้ว

แต่ครั้งนั้นคือการทานยาแล้วหาย แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่...

 

วันอาทิตย์ที่ผ่านมา อุ้มเริ่มชาที่แขนขวาทั้งแขน ตั้งแต่ช่วงเที่ยง หลังจากที่ไปออกกำลังกายเสร็จ ตอนนั้นคิดได้แค่ว่า "เอาอีกแร้วววว มันจะอะไรกระนักกระหนา) สุดท้ายอาการไม่ดีขึ้นทั้งวัน อุ้มเลยได้ไปหาหมอในช่วง สามทุ่มกว่าๆของคืนวันอาทิตย์ โดยที่คุณหมอก็ได้ให้ยามาทานแล้วรักษาตามอาการไปก่อน

 

ผ่านมาสามวัน อาการชาของอุ้มไม่ได้ดีขึ้นเอาซะเลย จนถึงวันพุทธเช้า คิดว่าไม่ไหวแล้ว เลยตัดสินใจไปหาหมออีกรอบ คราวนี้ หมอซักประวัติและตรวจโดยละเอียด โดยจากประวัติชีวิตอุ้มแล้วเนี่ยะ มีทั้งปวดหัว ปวดคอ จี๊ดๆ จ๊าดๆตลอดเวลาแบบนี้ ต้องเป็น กระดูกกดทับเส้นประสาทหรือ กล้ามเนื้อบีบรัดเส้นประสาทแน่นอน หมอก็ได้ให้ยา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวิตามินมาหนึ่งกระสอบ พร้อมบอกว่ามันจะเป็นแบบนี้ไปอีก สามเดือน!!!!

 

อุ้มก็กลับออกมาใช้ชีิวตด้วยความปลงว่า มันคงจะชาแบบนี้ไปอีกนาน งั้น ต่อไปนี้ "อุ้มจะกินกาแฟ ไม่กินชา" เพราะชีวิตมันชามามากแล้ว

 

จุดเปลี่ยนมันเกินขึ้นเมื่อวานเช้าเย็น อุ้มเริ่มมีอาการชาที่ขานิดๆ อุ้มเริ่มจะตกใจและคิดว่าไม่ธรรมดา เลยกะว่าวันรุ่งขึ้น (วันนี้)จะไปหาหมอ แต่ด้วยความที่ช่วงสวย กลัวอ้วน ข้าพเจ้ายังใจเย็นไป fitness ก่อน ด้วยความรู้สึกที่ชาๆเนี่ยะแหละ กะว่าเสร็จแล้วค่อยไป ยังไงๆหมอก็บอกว่าสามเดือน แต่ระหว่างวิ่งอยู่ ก็ได้เกิดนิมิต...คิดว่าโทรหาหมอเล่าอาการหน่อยดีกว่า เผื่อจะได้เพื่มยา คงไม่ไม่อะไรมาก แล้วจะไป chiropractic แต่พอโทรหาปุ๊ป หมอนัดทำ scan MRI ช่วงบ่ายทันที

 

ไปถึงโรงพยาบาลหมอออกเวรไปแล้ว อุ้มก็จัดการ MRI เรียบร้อย ก่อนเข้าห้อง ก็ถ่ายรูป อัพ FB เล็กน้อยยย :P แล้วก็เข้าไป 45 นาทีในอุโมงค์กับ วิทยุ 106.5 FM ที่เค้าเปิดในหูฟังให้ฟังแก้ฟัง อุ้มก็นอนฟังไปเรื่อยๆจนเสร็จ พยาบาลก็เข้ามาแจ้งวัน เสร็จแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้า จ่ายตั้งค์ กลับบ้านได้ แล้วมาฟังผลพรุ่งนี้

 

อุ้มก็ ออกจากห้องกำลังจะเดินไปเปลี่ยนเสื้อ พยาบาลอีกคนก็บอกว่า "รอคุณหมอซักครู่ ตอนนั้นก็คิดในใจว่า ดีจังได้รู้ผลเลย" แป๊ปนึงคุณหมอก็ออกมาคุยด้วยแล้วพาไปในห้อง แล้วบอกว่า "กระดูกคุณปกติดีนะคับ" ความรู้สึกตอนนั้นอย่างโล่ง แล้วหมอก็พูดต่อว่า "แต่เราเจอบางอย่างตรงนี้ พร้อมชี้" แล้วก็บอกว่า ขอฉีดสี "จะได้รู้ว่าจะทำไงต่อไป ถ้าฉีดออกมาเป็นสีนี้จะได้รักษาอย่างนึง สีนู้นรักษาอีกอย่างนึง...

 

 

ตอนนั้นเริ่มตกใจ แต่หน้ายังยิ้มอยู่...ด้วยความรู้หางอึ่งของอุ้มนั้น มันบอกว่า ถ้าฉีดสี มันคือไม่ธรรมดาแน่ๆ หมอบอกว่าไปเข้าห้องน้ำเตรียมตัวซะ แล้วก็กลับเข้าห้อง ฉีดสีและ scan อีกรอบ

 

อุ้มเดินเช้าห้องน้ำ ปาดน้ำตาออก แล้วเดินออกมายิ้มแฉ่งเข้าห้อง ฉีดสีและเข้าอุโมงค์ MRI ต่อ แต่ หลายๆท่านคงจะรู้ว่า สถานีวิทยุ 106.5 greenwave มัน drama ขนาดไหน เค้าเปิดแต่ละเพลงนนี่สุดยอด จำได้ว่า เค้าเข้าเปิดให้ฟังปุ๊ป เพลงที่ได้ยินคือ  "ไม่เคยเสียใจที่ได้รักเธอ ของ พัทชา แล้วภาพ music vdo เพลงนี้ที่เคยดูตาม UBC ก็ปรากฏ โอ้วววแม่เจ้าาาา น้ำตาไหลพรากกกก ความคิดในหัวมันฟุ้งซ่านจอบอกเค้าว่าไม่ฟังแล้ว มันดราม่าเกิน

 

ตอนนั้น (รวมถึงตอนนี้)อุ้มกลัวนะ พยายามจะคิดว่า อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ยายก็เป็นมะเร็ง แม่ก็เป็นมะเร็ง แล้วเรา.......ตกลงเราเป็นอะไร ทำไมต้องเกิดกับเรา แล้วจะทำไงต่อไป จะบอกแม่ยังไง ถ้าเป็นจริงๆแล้วอุ้มจะทำยังไง แม้กระทั้งตอนนี้ก็ยังคิดวนๆๆแบบนี้ไปเรื่อยๆ

 

ตอนนี้อย่างให้ทุกอย่างมันเป็นความฝัน และพรุ่งนี้ฟังผล อุ้มเป็นแค่อะไรเล็กๆน้อยๆเท่านั้น ที่ไม่ต้องผ่าตัด ไม่ต้องอะไรทั้งสิ้น ทำไมมันเกิดกับเรา แต่บอกตามตรงว่ากลัวมากกกกที่สุด กลัวเพราะไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป กลัวการผ่าตัด แล้วถ้ามันเป็นอะไรรุนแรง แม่อุ้มจะอยู่ยังไง แม่จะทำใจยังไง แล้วใครจะดูแม่ อุ้มไม่อยากเป็นภาระให้แม่

อยากดูแลแม่ ไม่ใช่ให้แม่มาดูแล

 

to be continue (พักแป๊ป พิมพ์ด้วย พลังเต่าติดเทอร์โบ มือขวาใช้การได้เพียง สอง นิ้ว...

 

ภาคต่อ....

 

ตอนนี้นำ้ตาก็ยังไหลอยู่เรื่อยๆ ยอมรับว่ากลัว...กลัวความจริง ไม่อยากจะเผชิญแต่จำเป็น วันเกิดอุ้มปีนีี้ อาจจะต้องฉลองอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่ได้ไปเชียงใหม่ตามแพลน หรือมันอาจจะไม่ได้เป็นอะไรเลย อุ้มกังลงไปเอง แต่ที่แต่ๆ มันเป็นอะไรแล้วหล่ะ เห็นชัดขนาดนั้น T_T เด๊วพรุ่งนี้ก็ได้รู้กันว่าเป็นอะไร ขอให้เป็นแค่ "หินปูนเกาะ กระดูกงอก...แค่นั้นพอ สาธุ........อุ้มยังอยากมีโอกาสได้กลับไปไหว้ ครูบาศรีวิชัยอีก

 

ประสพการณ์ผ่าตัดเนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและกระดูกสันหลัง ตอนที่ 1

 รูปถ่ายหน้าห้อง MRI โรงพยาบาลสินแพทย์

 

 

     Share

<< เมื่อเค้าบอกว่า ข้าพเจ้าเป็น เนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและไขกระดูกสันหลังประสพการณ์ผ่าตัดเนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและไขกระดูกสันหลัง ตอนที่ 2 >>

Posted on Wed 29 Sep 2010 18:27

 

 
  
 






สิ่งเล็กๆที่เรียกว่าเนื้องอกภาค 2
ประสพการณ์ผ่าตัดตอนวันขึ้นเขียง
ประสพการณ์ผ่าตัดเนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและไขกระดูกสันหลัง ตอนที่ 2
ประสพการณ์ผ่าตัดเนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและกระดูกสันหลัง ตอนที่ 1
เมื่อเค้าบอกว่า ข้าพเจ้าเป็น เนื้องอกเยื้อหุ้มสมองและไขกระดูกสันหลัง
Looking Back 2009
รู้ตัวในวันที่เกือบจะสายเกินไป



Comments

Kewl you shulod come up with that. Excellent!
Elansd   
Tue 21 May 2013 20:17 [5]
 

That insight solevs the problem. Thanks!
Wonpill   
Tue 21 May 2013 19:09 [4]
 

It's about time soeomne wrote about this.
Syandi   
Tue 21 May 2013 14:25 [3]
 

It's much eaeisr to understand when you put it that way!
Liberta   
Mon 20 May 2013 10:07 [2]
 

Great post with lots of imopratnt stuff.
Zeeshan   
Sun 19 May 2013 23:46 [1]
 




Post Comment

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 






bestview in 1024*768
The best template from http://www.oblog.cn